De zesde Maria Milatz-lezing werd op 7 maart 2026 uitgesproken door Kirty Mahabiersing, oprichter van multicultureel vrouwennetwerk MeWe Stadshagen. Dit is haar toespraak:
Kirty Mahabiersing (foto’s Mei-Lan Bolleboom)
Goedemiddag dames! Wat fijn om jullie allemaal te zien.
Zoals jullie zien heb ik een spiekbriefje bij me, dat mag gelukkig omdat ik NAH hebt (Niet Aangeboren Hersenletsel)
Maar dit weerhoudt me niet om hier vandaag mijn stem te laten horen met spiekbriefje natuurlijk
Want zonder dit blaadje zou ik waarschijnlijk na drie zinnen beginnen over wat ik vanavond wil eten in plaats van over Vrouwendag en women empowerment.
Met NAH leven is soms best ingewikkeld. Je beland in situaties waarin je belangrijke afspraken vergeet… zoals die ene keer dat ik de verjaardag van mijn moeder was vergeten…Geloof me, dat is een fout die je maar een keer maakt.
Maar ondanks dat mijn geheugen me soms in de steek laat, is er een ding dat ik nooit zal vergeten: de verhalen van de vrouwen die vechten voor hun plek. Verhalen over mijn recht en mijn keus.
Dames kunnen we afspreken dat wanneer ik zeg ‘Mijn recht’, jullie antwoorden met ‘Mijn keus’.
Laten wij dit even oefenen: Mijn recht.…..publiek…mijn keus…..
Ik ben Kirty, geboren en getogen in Suriname.
Ik sta hier als trotse kleindochter van contractarbeiders uit India. Na afschaffing van slavernij werden er “contractarbeiders” gehaald, een andere vorm van slavernij.
Tussen 1873 en 1916 werden zij met de boot van India naar Suriname gebracht. Geketend dicht bij elkaar.
Ze vertrokken met harten vol hoop op een beter leven, maar kwamen aan in een systeem zonder garantie op vrijheid. Zij hadden geen recht en geen keus. Hun strijdt voor waardigheid stroomt door mijn aderen.
En juist daarom sta ik hier vandaag, om voor mezelf en voor andere vrouwen te zeggen: Mijn recht….(publiek: mijn keus)
Vandaag wil ik beginnen met de vijand. Niet altijd een persoon maar meestal een systeem:
Femicide. Huiselijk geweld. Schaamte. Discriminatie. Armoede. Uitsluiting…..
De moeder die drie banen combineert
De gescheiden vrouw die opnieuw moet beginnen
De vrouw die haar diploma heeft maar geen gelijke kans krijgt
De vrouw die zich schaamt vanwege armoede
De vrouw die economische afhankelijk is
Een paar vrouwen in Zwolle:
Denk aan Aicha. Ze mocht van haar vader en broers niet naar school Ze heeft nooit leren schrijven
Denk aan Nasim. Van Turkse afkomst. Nederlandse vriend. Als hij iets laat vallen, moet zij het opruimen. Dat hoort zo, zegt hij
Denk aan Leila. Met een diploma Apothekersassistent. Geen baan…vanwege haar accent. Via MeWe oefende ze twee jaar extra de uitspraak. Vandaag heeft ze werk.
Denk aan Saskia. Moeder met kinderen. In een Blijf van mijn lijf vanwege huiselijk geweld.
Dit zijn geen uitzonderingen. Dit zijn onze buurvrouwen. Onze collega’s. Onze vriendinnen.
En soms ook…wijzelf
Niet alle strijd is zichtbaar. En soms zit die vijand niet altijd buiten ons. Maar in tradities en in patronen die generaties meegaan.
Ik persoonlijk ervoer discriminatie en pest gedrag bij volwassenen voor het eerst hier in Nederland. En dat voelde erg eenzaam aan.
Op dat moment miste verbinding, herkenning en steun. Zoals ik die bijeenkomsten kende met tantes, nichten buurvrouwen en vriendinnen.
Zo werd MeWe Stadshagen geboren. MeWe Stadshagen is een interactief multicultureel vrouwennetwerk.
Mijn Recht….(publiek) mijn keus.
Mewe is niet een stichting. Noch een project. Maar een antwoord. Een veilig plek waar vrouwen uit verschillende culturen elkaar kunnen vinden.
Samen kunnen we de wereld een stukje mooier maken. Door elkaar op te tillen en elkaar te versterken
Mijn recht….(publiek) mijn keus
Nederland is multicultureel. Dat betekent verschillende talen. Verschillende religies. Verschillende tradities.
Maar ook verschillende pijnen. En soms botsen culturen. Soms begrijpen we elkaar niet. Soms oordelen we sneller dan we luisteren
Maar laat me dit helder zeggen: Gewoonte mag nooit een excuus zijn voor ‘Ooh het is alleen een grap’. Cultuur mag nooit een excuus zijn voor onderdrukking. Traditie mag nooit geweld rechtvaardigen. En eer mag nooit belangrijker zijn dan veiligheid
Ik herhaal:
Een multiculturele samenleving
Dat is geen bedreiging
Dat is rijkdom
Maar rijkdom vraagt respect en moed van iedereen.
Maar samenleven vraagt werk.
Respect betekent niet dat we alles goedkeuren.
Respect betekent dat we met elkaar in gesprek blijven
Mijn recht….(publiek)mijn keus
We zien elkaar. Maar zien we elkaar echt?
Wat als we stoppen met vragen: Waarom blijft ze bij hem?
En beginnen te vragen: Wat heeft ze nodig
Wat als we stoppen met vzeggen: Zo doen wij dat niet.
En beginnen te zeggen: Vertel me jouw verhaal, ik luister.
Wat als we stoppen met vergelijken. En beginnen met verbinden?
Wat als we stoppen met: Dit is zoals het hoort en dit is normaal hier.
En beginnen met elkaar tegemoet te komen
Kijk naar de vrouw naast je, kijk haar aan in der ogen.
En in plaats van: Hoe gaat het met je? En verder gaan met praten.
Kunnen we zeggen: Ik ben er voor je, we doen het samen
Samen gaan we praten en luisteren, samen gaan we lachen en huilen, elkaar ontmoeten en samen gaan we er zijn voor mekaar.
Dit is hoe verandering begint
Niet in Den Haag, Niet op sociaal media
Maar hier
Tussen ons
Dit geeft warmte
Dit geeft herkenning
Dit geeft erkenning
Samen kunnen we het lichter maken, voor mekaar.
Mijn recht.…(publiek)mijn keus
Als kleindochter van een contractarbeider. Als alleenstaande gescheiden moeder (de eerste in de familie btw). Als vrouw met hersenletsel. Als chronisch zieke patiënt met meerdere aandoeningen. Als vrouw heb ik buitensluiting gevoeld. Ik maakte discriminatie mee. Ik heb opnieuw moeten beginnen.
Maar ik sta hier
Niet als slachtoffer
Maar als bewijs dat verbinding sterker is dan verdeeldheid.
Dus vandaag zeggen wij:
Als jij kiest voor vrijheid, sta ik naast je
Als jij kiest voor veiligheid, sta ik naast je
Als jij kiest voor jezelf, sta ik naast je
Laten we niet wachten tot er weer een naam in het nieuws komt
Laten we niet wachten tot een vrouw verdwijnt
Laten we niet wachten tot depressie iemand breekt
Laten we niet wachten tot iemand een burn-out heeft
Laten wij het verschil zijn
Hier. In onze wijk. In onze familie. In onze vriendschappen
Mijn leven
Mijn keus Mijn stem
Want als er één vrouw opstaat,
Staan we allemaal een stukje rechter.
Mijn recht… (publiek) mijn keus
Dank jullie wel dames en een krachtige Vrouwendag toegewenst.